3.Źródła naszej duchowości
36. Nasze duchowe życie karmi się, wyraża i rozwija dzięki Słowu Bożemu, liturgicznemu uwielbieniu, modlitwie i sakramentom, a przede wszystkim przez Eucharystię i sakrament bycia bratem i siostrą.
37. Słowo Boże jest podstawowym źródłem naszej duchowości. Odkrywa ono przed nami Boży Plan Zbawienia, umacnia nas, zachęca, wspiera i dodaje odwagi [użyłem wszystkich słów dla oddania encourages; wydawały mi się potrzebne] do powiększania Królestwa. Przyjęte z posłuszeństwem, domaga się ono, abyśmy stale zmieniali nasze życie, by wypełnić wolę Ojca i podążać za Jezusem Chrystusem.
38. Sakramenty są uprzywilejowanym miejscem spotkania z Bogiem w wywyższeniu Pana, i dlatego są niezastąpionym źródłem naszej duchowości.
W chrzcie otrzymujemy nowe życie w Chrystusie, jednoczymy się z Nim i ze wspólnotą wiernych, i zaczynamy naszą drogę jako naśladowcy Jezusa. Włączone w tę samą chrzcielną podróż jest bierzmowanie, w którym Duch umacnia nas, by kontynuować misję Chrystusa, by wyznawać Go i niewzruszenie być Jego świadkiem. Nasze spotkanie z Bogiem w sakramencie pokuty, poza pojednaniem z Bogiem i Kościołem, uaktywnia w nas zapoczątkowany w chrzcie proces umierania i zmartwychwstawania.
W Eucharystii jednoczymy się z Panem w Jego Tajemnicy Paschalnej, więc Jego wszechmoc może zniszczyć w nas moc „ciała” i może wzmocnić nowe życie, które dla każdego z nas zaczęło się w chrzcie. Eucharystia prowadzi nas do identyfikowania się z cierpliwością Chrystusa, z ofiarą Jego męki, by przepowiadać i rozszerzać Królestwo Boże. Eucharystia tworzy i karmi braterską komunię.
Ten sakrament ma dla nas, tak jak dla Klareta, wyraźnie apostolskie znaczenie, ponieważ karmi tę miłość, która przynagla nas do ewangelizacji, i czyni z każdego klaretyna osobę „zapalającą wszystko, gdziekolwiek przejdzie”.
Ci z nas, którzy otrzymali sakrament małżeństwa, przez miłość wzajemną [kochanie jedni drugich] i doświadczanie sakramentalnej obecności Chrystusa w swojej miłości, jednoczą się z Panem coraz bardziej każdego dnia i pomagają sobie wzajemnie na drodze wspólnej świętości i apostolatu.
39.Poruszeni przez Ducha, pragniemy w modlitwie spotkania z Bogiem w Chrystusie, i prosimy Ojca by prowadził nas do przyjęcia jego woli, i użył nas bez reszty w służbie Jego planu zbawienia. W naszych modlitwach liturgiczne uwielbienie utrzymuje czołowe miejsce.
Nasza modlitwa ma zawsze dwa wymiary: świecki i apostolski. Aby się modlić, nie opuszczamy świata ani nie zapominamy o nim. To nasza własna sytuacja we świecie i nasze wysiłki by poprowadzić i zorganizować wszystkie rzeczy zgodnie z planem Boga, jest samo przez się częścią naszej modlitwy. W dialogu z Panem, dzielimy się problemami i potrzebami naszych braci i sióstr, i naszym oddaniem, by na nie odpowiedzieć naszą służbą [sorry, że taki długie, ale ciężko było krócej].
40. Ponieważ Bóg zawsze ukazywał siebie jako ojca biednych, i ponieważ Syn utożsamia się z nimi aż do bycia obecnym w nich, oni są sakramentem Boga i niezrównanym miejscem do spotkania z nim
37. Słowo Boże jest podstawowym źródłem naszej duchowości. Odkrywa ono przed nami Boży Plan Zbawienia, umacnia nas, zachęca, wspiera i dodaje odwagi [użyłem wszystkich słów dla oddania encourages; wydawały mi się potrzebne] do powiększania Królestwa. Przyjęte z posłuszeństwem, domaga się ono, abyśmy stale zmieniali nasze życie, by wypełnić wolę Ojca i podążać za Jezusem Chrystusem.
38. Sakramenty są uprzywilejowanym miejscem spotkania z Bogiem w wywyższeniu Pana, i dlatego są niezastąpionym źródłem naszej duchowości.
W chrzcie otrzymujemy nowe życie w Chrystusie, jednoczymy się z Nim i ze wspólnotą wiernych, i zaczynamy naszą drogę jako naśladowcy Jezusa. Włączone w tę samą chrzcielną podróż jest bierzmowanie, w którym Duch umacnia nas, by kontynuować misję Chrystusa, by wyznawać Go i niewzruszenie być Jego świadkiem. Nasze spotkanie z Bogiem w sakramencie pokuty, poza pojednaniem z Bogiem i Kościołem, uaktywnia w nas zapoczątkowany w chrzcie proces umierania i zmartwychwstawania.
W Eucharystii jednoczymy się z Panem w Jego Tajemnicy Paschalnej, więc Jego wszechmoc może zniszczyć w nas moc „ciała” i może wzmocnić nowe życie, które dla każdego z nas zaczęło się w chrzcie. Eucharystia prowadzi nas do identyfikowania się z cierpliwością Chrystusa, z ofiarą Jego męki, by przepowiadać i rozszerzać Królestwo Boże. Eucharystia tworzy i karmi braterską komunię.
Ten sakrament ma dla nas, tak jak dla Klareta, wyraźnie apostolskie znaczenie, ponieważ karmi tę miłość, która przynagla nas do ewangelizacji, i czyni z każdego klaretyna osobę „zapalającą wszystko, gdziekolwiek przejdzie”.
Ci z nas, którzy otrzymali sakrament małżeństwa, przez miłość wzajemną [kochanie jedni drugich] i doświadczanie sakramentalnej obecności Chrystusa w swojej miłości, jednoczą się z Panem coraz bardziej każdego dnia i pomagają sobie wzajemnie na drodze wspólnej świętości i apostolatu.
39.Poruszeni przez Ducha, pragniemy w modlitwie spotkania z Bogiem w Chrystusie, i prosimy Ojca by prowadził nas do przyjęcia jego woli, i użył nas bez reszty w służbie Jego planu zbawienia. W naszych modlitwach liturgiczne uwielbienie utrzymuje czołowe miejsce.
Nasza modlitwa ma zawsze dwa wymiary: świecki i apostolski. Aby się modlić, nie opuszczamy świata ani nie zapominamy o nim. To nasza własna sytuacja we świecie i nasze wysiłki by poprowadzić i zorganizować wszystkie rzeczy zgodnie z planem Boga, jest samo przez się częścią naszej modlitwy. W dialogu z Panem, dzielimy się problemami i potrzebami naszych braci i sióstr, i naszym oddaniem, by na nie odpowiedzieć naszą służbą [sorry, że taki długie, ale ciężko było krócej].
40. Ponieważ Bóg zawsze ukazywał siebie jako ojca biednych, i ponieważ Syn utożsamia się z nimi aż do bycia obecnym w nich, oni są sakramentem Boga i niezrównanym miejscem do spotkania z nim
0 komentarze:
Prześlij komentarz